Συναθροίσεις σμερνών σε αφρίζουσες παρακμές..καλοκαιρινός εμετός σε ψυχές λανθάνουσας μορφής. Βδελυγμία και αποστροφή σε αυτούς που έρπουν κάτω από τον ήλιο προσπαθώντας να τον κρύψουν δημιουργώντας σκιές μόλις μερικών εκατοστών. Σας στέλνουμε τα χαιρετίσματα από τον "άλλο" κόσμο, υπάνθρωποι, που θέλετε να αποφασίσετε για τις ζωές των ανθρώπων κι ας μην είστε άξιοι ούτε για την επιλογή του τάφου σας. Πολιτική, πολιτικοί, κολλητική, αρρώστια που επεκτάθηκες με την ανοχή και τη συνενοχή του κατασκευάσματος-"λαού".

Τι υποκρισία, βρε άνθρωποι! Ζούμε την εποχή της θεοποιημένης διαστρέβλωσης των σταθερών που μέχρι πριν κάποια χρόνια μάς έκαναν αυτό που τα βιβλία ονομάζουν Άνθρωπο! πείτε την αλήθεια στον εαυτό σας και μετά μοιραστείτε την! όχι στρογγυλοποιήσεις, όχι ευχές, όχι άσκοπες καταγγελίες του διαφορετικού! Αλήθειες που πηγάζουν από το βαθύτερο Είναι σας... αφαιρέστε τις αλήθειες των "αυθεντιών"... σκεφτείτε και αποτινάξτε όλα αυτά που σας σκοτώνουν και δε σας άφησαν ποτέ να ζήσετε την ΔΙΚΗ σας πραγματικότητα. Έχετε δικαίωμα σε μια ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ζωή σύμφωνα με το βαθμό της παρούσας εξέλιξής σας στον αέναο στροβιλισμό ενέργειας. Ξυπνήστε και ονειρευτείτε την ΑΝΟΔΟ. Τη ΛΕΠΤΟΤΗΤΑ. Αφεθείτε στα ρεύματα των Συμπαντικών Νόμων και ενοποιηθείτε στο ΟΛΟΝ. Αλλιώς χαθείτε και εξαφανίστε τα ίχνη σας ανοίγοντας δρόμο για τους επόμενους ιχνηλάτες.

Τα δευτερόλεπτα τρέμουν, τα λεπτά αγκομαχούν, οι ώρες μάχονται, οι μέρες σέρνονται η μία δίπλα στην άλλη για να δώσουν στο μήνα υπόσταση... ο χρόνος αργεί ... [είναι κάτι μέρες] ...

Αν έχεις μάτια παρακολούθησε τα αρπακτικά. Οι μιντιακές απολήξεις τοπικής βλέννας που χύνονται από τα νύχια τους σου προκαλούν πνιγηρή δυσφορία. Ο κλοιός σφίγγει και πρέπει να τεντωθείς για να αναπνεύσεις. Η πόρτα που άνοιξαν οι Εφιάλτες κλείνει πίσω σου και έρχεσαι αντιμέτωπος με το αιώνιο σκότος της Άγνοιάς σου, διπλανέ αέναε ανθρωπάκο. 

Κοίτα

Όταν δεν έχεις τι να πεις καλύτερα να κοιτάς. Μέσα και έξω. Γύρω, πάνω, κάτω. Παντού. Ίσως χρειαστεί να μείνεις ακόμα λίγο σιωπηλός. Ίσως να χρειαστεί να μείνεις σιωπηλός για πάντα. Αν νιώσεις πως η φωνή δεν αντέχει κράτησέ τη φυλακισμένη για λίγο ακόμα. Και συνέχισε να κοιτάς και να βλέπεις.

AN

Αναρωτήθηκα πριν κάποιο καιρό αν υπάρχει πιο ευαίσθητο και ευπρόσβλητο πράγμα από τις Αγορές και τα Χρηματιστήρια. "Αγωνιούν", "φοβούνται", "ελπίζουν", τρέμουν", υποψιάζονται", "κινδυνεύουν", "παγώνουν", "προσμένουν", "μπλοκάρουν", "προειδοποιούν"... Αυτά είναι κάποια από τα ρήματα που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ γι'αυτές, σε ένα Μάντρα εξομοίωσης τους με ζωντανούς οργανισμούς. Στο Πανεπιστήμιο τις μάθαμε ψυχρές, επιστημονικές, λογικές, μαθηματικές. Στον κόσμο της Μαζικής Προπαγάνδας είναι ευαίσθητες ψυχούλες, αυτόνομες οντότητες που καταβροχθίζουν ζωές. Έτσι. Απλά και άσχημα.

Ένας νέος Μεσαίωνας σε ζωντανή σύνδεση

Χιλιοειπωμένα. Η ιστορία γράφεται από αδύναμους κρίκους, σύνδρομα, γκομενοδουλειές, βαλίτσες με χρήματα, ατελή ανθρώπινη φύση, πειράγματα στους διαδρόμους, στοές, δόγματα, ματαιοδοξία και πολύ συχνά από ανίκανους να κάνουν τη Δουλειά. Πόσο δύσκολο είναι να καταλάβεις τη σχέση δράσης-αντίδρασης? Για κάποιους που κατέχουν "αξιώματα", αδύνατο. Γι' αυτούς που τους υπαγορεύουν τις κινήσεις αυτών, πανεύκολο. Οι άνθρωποι παρακολουθούν το "εξωτερικό" δόγμα της "Θρησκείας του Χρήματος". Πάντα όμως στις θρησκείες υπάρχει και το "εσωτερικό" το οποίο θέλει επιμονή για να το προσεγγίσεις. Φαντάζουν ασύνδετα αυτά που συμβαίνουν. Δεν είναι γιατί ποτέ δεν ήταν και δε θα είναι. Καλά ξεμπερδέματα να έχουμε. Χαιρετίσματα από τη φυλακή της αυτοαναίρεσης...

Ο σύντροφος Νίτσε θεωρεί πως οι ζητιάνοι πρέπει να λείψουν από τη μέση, γιατί είναι εξοργιστικό να τους δίνει κανείς ελεημοσύνη, εξοργιστικό και να μην τους δίνει. Για την κορυφή της Πυραμίδας είμαστε ζητιάνοι και μάλιστα εξαπατημένοι και κουτοπόνηροι. Οι λύσεις θα προκύψουν από τον πόλεμο που ξεκίνησε. Guys, ΔΕΝ είμαστε "Αγανακτισμένοι", είμαστε "Συνειδητοποιημένοι". Το Παιδί που βλέπει με περιέργεια τον κόσμο πρέπει να έχει επιλογές και στο μέλλον. Σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται. Αρκετά με τους μπουχέσες, τα ανδρείκελα και το προκαθορισμένο μέλλον. Δημιουργική επανασύσταση.

Κουτρουβαλώντας όλοι μαζί μέσα σε ένα κάδο πλυντηρίου ξεπλένουμε με αέρα κοπανιστό τις αστοχίες. Πού και πού βγάζουμε το κεφάλι έξω απο το στριφογυριστό μας προσωρινό σύμπαν και αναφωνούμε: "Α! κουλούρια παντού". Και ξυπνάμε ανακουφισμένοι, μεταμορφωμένοι σε έντομα..

Καφκική ευχή

Αντίστροφοι Παράδεισοι μιας αλλοτινής εποχής. Χώρος και ενοράσεις. Αναπνοή και φλόγα. Λέξεις που μαχαιρώνουν το μυαλό. Πόλεμος κατώτερων ειδών εν εξελίξει. Αντίσταση από τους "σκοτεινούς" 'Ηλιους. Προστασία στα κλουβιά της Συνείδησης...

Ελλάδα 2011

Παγκόσμιες πρεμιέρες ανίερων μέτρων μιας κλίκας φοβισμένων θρασύδειλων που περιφέρονται σα σαπισμένα κουφάρια μιας εξαφανισμένης εθνικής υπερηφάνειας που κάποτε δεν ταυτιζόταν με ψευτοακραία ανθρωπάρια. Ζούμε το τέλος μιας "πραγματικότητας" που έγινε στάχτη από τις φωτιές της αμετροέπειάς μας και καλούμαστε να πληρώσουμε ακριβά τους φόβους και τις μικρότητές μας. Νέμεσις

Paris - 12/2009

Πλεύσις

Βαλαωρίτου

Μουδιασμένοι από τη διαστρέβλωση του αυταπόδεικτου, στριφογυρνάμε στα "σοκάκια" του κέντρου της πόλης αναζητώντας μια ανάσα έντιμου παρελθόντος. Τότε που η ανθρώπινη ιδιότητα καθοριζόταν από αυτονόητους παράγοντες-ξεχασμένους πια και σκονισμένους στα ράφια της συλλογικής αμνησίας. Σπειροειδείς τροχιές μιας, αναπόφευκτης, μαύρης τρύπας.

Αράχνες

Εξαντλημένοι από την προσπάθεια κατανόησης της ελώδους καθημερινότητας κινδυνεύουμε να μην επιχειρήσουμε ποτέ να αλλάξουμε κάτι σε αυτό το ερεβώδες συνονθύλευμα πραγματικότητας-φαντασίωσης που μας καθηλώνει σε βήμα σημειωτόν. Μυαλά-φυλακές ανούσιων επαναλήψεων. Διανοητές, καλλιτέχνες, πολίτες, ιστοί αράχνης στα κεφάλια μας.

Ψυχή

Χαρείτε...

Εδώ ο πραγματικός σας κυβερνήτης. Μπαίνουμε στην επόμενη φάση της πολιτικής: "καλύβα του Χότζα". Αφού σας δείραμε, περάσαμε το απαραίτητο νομοθετικό πλαίσιο, σας παίρνουμε τα τελευταία μετρητά, στοχεύουμε στα ακίνητά σας και σας στέλνουμε στα κάμπινγκ να ξεχαστείτε. Από του χρόνου στα ξενοδοχεία της χώρας δε θα ακούτε ελληνικά. Α! Θα σας ελαφρύνουμε 1/1000 τη φορολογία στα εισοδήματα που δε θα έχετε. Χαρείτε (ζώα)!

Μια σκιά

Πόσα είναι αυτά που δε βλέπουμε να συμβαίνουν στις ψυχές των αδικημένων εκεί, εδώ ή αλλού. Αν υπάρχει Θεός, θα τους πάρει ο Διάολος. Αλλιώς θα τους πάρουμε εμείς. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς? Μήπως τελευταία δε νιώθεις και πολύ ο Εαυτός σου? Μήπως προσπαθώντας να γίνεις Εμείς, δεν είσαι πια Εγώ? Σκληρή δουλειά περιμένει τα Εσωτερικά Πεδία γιατί και αυτά δείχνουν να μην αισθάνονται και πολύ Εσωτερικά... Μαύρη Τρύπα ρουφά χωρίς διακρίσεις. Μια σκιά, αδελφέ..