Ο σύντροφος Νίτσε θεωρεί πως οι ζητιάνοι πρέπει να λείψουν από τη μέση, γιατί είναι εξοργιστικό να τους δίνει κανείς ελεημοσύνη, εξοργιστικό και να μην τους δίνει. Για την κορυφή της Πυραμίδας είμαστε ζητιάνοι και μάλιστα εξαπατημένοι και κουτοπόνηροι. Οι λύσεις θα προκύψουν από τον πόλεμο που ξεκίνησε. Guys, ΔΕΝ είμαστε "Αγανακτισμένοι", είμαστε "Συνειδητοποιημένοι". Το Παιδί που βλέπει με περιέργεια τον κόσμο πρέπει να έχει επιλογές και στο μέλλον. Σε όποια ηλικία και αν βρίσκεται. Αρκετά με τους μπουχέσες, τα ανδρείκελα και το προκαθορισμένο μέλλον. Δημιουργική επανασύσταση.

Κουτρουβαλώντας όλοι μαζί μέσα σε ένα κάδο πλυντηρίου ξεπλένουμε με αέρα κοπανιστό τις αστοχίες. Πού και πού βγάζουμε το κεφάλι έξω απο το στριφογυριστό μας προσωρινό σύμπαν και αναφωνούμε: "Α! κουλούρια παντού". Και ξυπνάμε ανακουφισμένοι, μεταμορφωμένοι σε έντομα..

Καφκική ευχή

Αντίστροφοι Παράδεισοι μιας αλλοτινής εποχής. Χώρος και ενοράσεις. Αναπνοή και φλόγα. Λέξεις που μαχαιρώνουν το μυαλό. Πόλεμος κατώτερων ειδών εν εξελίξει. Αντίσταση από τους "σκοτεινούς" 'Ηλιους. Προστασία στα κλουβιά της Συνείδησης...

Ελλάδα 2011

Παγκόσμιες πρεμιέρες ανίερων μέτρων μιας κλίκας φοβισμένων θρασύδειλων που περιφέρονται σα σαπισμένα κουφάρια μιας εξαφανισμένης εθνικής υπερηφάνειας που κάποτε δεν ταυτιζόταν με ψευτοακραία ανθρωπάρια. Ζούμε το τέλος μιας "πραγματικότητας" που έγινε στάχτη από τις φωτιές της αμετροέπειάς μας και καλούμαστε να πληρώσουμε ακριβά τους φόβους και τις μικρότητές μας. Νέμεσις

Paris - 12/2009

Πλεύσις

Βαλαωρίτου

Μουδιασμένοι από τη διαστρέβλωση του αυταπόδεικτου, στριφογυρνάμε στα "σοκάκια" του κέντρου της πόλης αναζητώντας μια ανάσα έντιμου παρελθόντος. Τότε που η ανθρώπινη ιδιότητα καθοριζόταν από αυτονόητους παράγοντες-ξεχασμένους πια και σκονισμένους στα ράφια της συλλογικής αμνησίας. Σπειροειδείς τροχιές μιας, αναπόφευκτης, μαύρης τρύπας.

Αράχνες

Εξαντλημένοι από την προσπάθεια κατανόησης της ελώδους καθημερινότητας κινδυνεύουμε να μην επιχειρήσουμε ποτέ να αλλάξουμε κάτι σε αυτό το ερεβώδες συνονθύλευμα πραγματικότητας-φαντασίωσης που μας καθηλώνει σε βήμα σημειωτόν. Μυαλά-φυλακές ανούσιων επαναλήψεων. Διανοητές, καλλιτέχνες, πολίτες, ιστοί αράχνης στα κεφάλια μας.